دوست یابی به دو قسمت عمده تقسیم میشه:

۱_اینترنتی ۲_غیر اینترنتی.

1) با وبلاگ 2) بی وبلاگ

دوست یابی با وبلاگ یه مقدار ساده تر از بی

وبلاگه.یعنی یه وبلاگ با یه اسم غم انگیزناک می سازی.

بعد دیگه می ری یه اسم قشنگ می ذاری واسه وبت.

مثلا:

کجا بیدی؟هرجا گشتم نبیدی؟...قایم باشک...هی فلانی

کجایی؟...عزیزم بیدار شو...بی تو هیچم،بیا تو

گیجم...کاشکی کجایی؟...کتاب زندگیم بی تو دفتر

چهل برگه...آچار فرانسه زندگیم کجایی؟...

بعد تو هر وبلاگی که می ری و می بینی نویسنده ش دختره و آیدی گذاشته آیدیشو اد می کنی ولی با

هیچکدوم چت نمی کنی.دخترام که همه کنجکاو و معصومن و از دنیا بی خبر.میان بهت پی ام می دن

که ببینن تو کی هستی؟که تو اونا رو با حرفای صدمن یه غاز عاشقونه تو دام می ندازی که :

 بله...من یه دخترو خیلی دوست داشتم...عاشقش

بودم...همه چیزمو به پاش ریختم...ولی اون بی وفایی

کرد و بهم خیانت کرد و رفت.دختره م شروع می کنه

دلداری دادن بهت و می گه که :منم جای

خواهرت...اشکالی نداره...منم کم مشکل ندارم تو

زندگیم...و اینجوری کم کم مخشو می زنی و خرش می کنی.

دوست یابی بی وبلاگ خداییش یه مقدار حرفه

ایه.نیس که دخترا یه مدته باهوش شدن و یاد گرفتن از

کله شون فقط برای شکستن گردو استفاده نکنن؟بخاطر

همین دیگه راحت نمی تونی با یه سلام علیک مخ

دختره رو بزنی.اول از همه باید یه آیدی بسازی

مررررررررررررگ.

مثلا:

سلام هم چت...سلام حاجی ، سیدتو کشتن...سلام

همشیره...، آبجی رو بپوشون که ما اومدیم خدمتت واسه سلام...

التماس کنی بلکه دختره به تو جواب بده.اگه جواب داد بقیه ش ردیفه.